Catch me if you can!

Σηκώθηκε όσες φορές κι αν την έριξαν. Γιατί κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να αιχμαλωτίσει τo πνεύμα της Julie Vanloo.

Δεν μπορείς, παρά να αναρωτηθείς: Είναι σίγουρα αυτό που ονειρευόμουν μικρή;

***

Η Οστάνδη είναι μια μικρή παραθαλάσσια πόλη στη φλαμανδική πλευρά του Βελγίου ˙ η μεγαλύτερη των βελγικών ακτών. Γνωστή για το φεστιβάλ στο πάρκο, για τη χριστουγεννιάτικη αγορά της, την εσπλανάδα, το ατλαντικό τείχος, τις κροκέτες γαρίδας, τον Marvin Gaye και ακόμα περισσότερα τα οποία μπορείτε να βρείτε με μια εκτεταμένη αναζήτηση στην Wikipedia ή, για να είμαστε και ειλικρινείς μεταξύ μας, με μια ερώτηση στο ChatGPT. Αν, δε, χρησιμοποιήσετε και το plus μπορεί να σας δώσει ακόμα ένα στοιχείο. Ένα στοιχείο που θα σας γυρίσει περίπου 30 χρόνια πίσω, περίπου στην Οστάνδη, περίπου σε ένα σχολείο.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, η Julie και ο Philippe, όταν πια είχε φύγει από το βενζινάδικό του, έβγαιναν για την καθημερινή, απογευματινή δική τους περιπέτεια. Θα έψαχναν κάτω από κάθε λεωφορείο, και κάθε αυτοκίνητο για τις μπάλες που είχαν φύγει από το προαύλιο του γειτονικού σχολείου. Όλες είχαν τον ίδιο, τελικό προορισμό: Το σπίτι και τον κήπο της οικογένειας Vanloo. Η συλλογή κάθε μέρα μεγάλωνε. Σε κάθε γενέθλια, μπάλα. Σε κάθε Χριστούγεννα, μπάλα. Μπάλες και μπαλόνια ήταν τα μόνα δώρα που έδιναν χαρά στο αεικίνητο κορίτσι, άντε ίσως και κάνα πατίνι, skateboard (σ.σ. είπαμε, 90s), παιδικό αυτοκίνητο – οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκτός σπιτιού.

Υπήρξαν, βέβαια, και οι παραδοσιακές, κομματάκι στερεοτυπικές, αλλά πάντα με καλό σκοπό, απόπειρες: «Σε ένα πάρτι γενεθλίων πήρα δώρο δύο κούκλες Barbie και ένα άρωμα. Άρχισα να κλαίω». Μήνυμα ελήφθη! Τριών ετών πήρε την πρώτη της μπάλα. Τεσσάρων την πρώτη της μπάλα μπάσκετ. H Φαμπιάν και ο Φιλίπ είχαν δύο επιλογές με το μοναχοπαίδι τους: Ή θα το γράψουν να κάνει προπονήσεις μπάσκετ ή θα μάθει να ντριμπλάρει μέσα στο σπίτι. Προφανής η επιλογή, προφανής η εκκίνηση μιας καριέρας.

***

Δεν μπορείς, παρά να αναρωτηθείς: Είναι σίγουρα αυτό για το οποίο πάλευα στην εφηβεία;

Το μπάσκετ δεν… έπαιζε μόνο του. Ο ανταγωνισμός ήταν αδυσώπητος, όπως έχει συμβεί σε πολλές ιστορίες που διαδραματίστηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Άσπονδος φίλος; Το ποδόσφαιρο! «Ονειρευόμουν να παίξω στην ομάδα γυναικών της Μπριζ», εξιστορεί η Vanloo, η οποία είναι κάτοχος διαρκείας της Μπριζ από το 2005 και ανανεώνει κάθε χρόνο το εισιτήριό της, παρότι δεν μπορεί να βρίσκεται στο γήπεδο τους περισσότερους μήνες. Το όνειρό της θα γινόταν πραγματικότητα το καλοκαίρι του 2020, όταν βρέθηκε, εν μέσω COVID και για να διατηρηθεί σε καλή κατάσταση, να προπονείται με τη φανέλα και την ομάδα που ονειρευόταν. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών; «Αν πραγματικά θέλω να πετύχω κάτι, θα κάνω τα πάντα για να το πραγματοποιήσω».

Κι έτσι άρχισε να πραγματοποιεί όσα είχε ή δεν είχε προλάβει καν να ονειρευτεί. Το κορίτσι, το οποίο προκαλούσε όσους τη φώναζαν αγοροκόριτσο να παίξουν μαζί της μόνο και μόνο για να τους δει να την παρακαλούν μετά από λίγο να πάει στην ομάδα τους, έριχνε ένα-ένα τα τουβλάκια του ντόμινο. Γιατί αυτή είναι. Γιατί έτσι έμαθε. «Πάντα έπρεπε να αποδεικνύω την αξία μου. Και πάντα το έκανα, δίνοντας όλο μου το είναι σε ό,τι έπρεπε να κάνω».

Αυτό το είναι της, βέβαια, ήταν για λίγο καιρό διχοτομημένο… Έπαιζε μπάσκετ στην ομάδα κοριτσιών της Ypres και ποδόσφαιρο ομάδα αγοριών της Ypres. Είχε τον Philip Mestdagh προπονητή στο μπάσκετ, και τον αδερφό του προπονητή στο ποδόσφαιρο. Παράδοξος τρόπος να μαλώσουν δύο αδέρφια, συνήθως είναι τα κληρονομικά. O Philip κέρδισε. Και το μπάσκετ μαζί του. Η Julie έπαιξε στη γυναικεία ομάδα στα 14 της χρόνια, έγινε επαγγελματίας στα 18, κλήθηκε στην Εθνική ομάδα στα δώδεκα, έπαιξε το πρώτο της μεγάλο τουρνουά (σ.σ. πανευρωπαϊκό U16) στα 14, ήταν στην καλύτερη πεντάδα το 2008, το 2009, το 2011, το 2013 και MVP το 2013.

Όσο για το ποδόσφαιρο; Ακόμα παρακολουθεί με μανία το αγγλικό πρωτάθλημα, το ισπανικό, την Μπριζ και κατ’ επέκταση το βελγικό και, φυσικά, παίζει… FIFA.

***

Δεν μπορείς, παρά να αναρωτηθείς: Είναι σίγουρα αυτό το οποίο ήθελα να ακολουθήσω επαγγελματικά;

Δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να την σταματήσει. Μόνο μικρές αλλαγές πορείας. Η επίσκεψη στο Iowa τον Δεκέμβριο του 2010 και το… αμερικάνικο όνειρο, το οποίο ειρήσθω αν παρόδω δεν μοιάζει να της ταιριάζει και πολύ, θα έπαιρνε παράταση από ένα χρόνο μέχρι ποτέ! Η αυστηρή πολιτική του NCAA πριν από 15 χρόνια είχε ως αποτέλεσμα να μην ολοκληρωθεί το 2011 η μετακόμισή της στις Ηνωμένες Πολιτείες και η καριέρα πήρε ευρωπαϊκή τροχιά.

«Ήξερα νωρίς ότι είμαι αρκετά καλή για να μπορέσω να σταθώ. Ήθελα να παίξω επαγγελματικά. Ένας βασικός λόγος ήταν ότι δεν μου άρεσε καθόλου το σχολείο, οπότε δούλευα σκληρά και είχα αφοσιωθεί στο μπάσκετ. Δεν έβγαινα έξω. Μπάσκετ, μπάσκετ, μπάσκετ. Εντάξει και λίγο ποδόσφαιρο καμιά φορά», θυμάται γελώντας, με τους γονείς της να παραμένουν δίπλα σε κάθε της βήμα. «Δεν μπορώ να πω ότι με ώθησαν. Δεν ήταν άνθρωποι που είχαν μέσα τους τη φλόγα του ανταγωνισμού. Δοκίμασα διάφορα σπορ και μου έδιναν ελευθερία να ανακαλύψω μόνη μου τι θέλω να κάνω. Κατάλαβαν ότι δεν μου αρέσει το σχολείο, ότι δεν μπορώ να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα. Οπότε, με υποστήριξαν με κάθε τρόπο. Χωρίς εκείνους δε θα ήμουν εδώ, τους χρωστάω τα πάντα».

Το ταξίδι ξεκινούσε: Γαλλία, Σουηδία, Ιταλία, Τουρκία, Ουγγαρία, Αυστραλία, Ισπανία, Σιβηρία τους χειμώνες και Εθνική ομάδα τα καλοκαίρια. Ρούκι της χρονιάς το 2009 στο Βέλγιο. Πολυτιμότερη παίκτρια της χρονιάς στην Σουηδία. Διακρίσεις. Αναγνώριση. Περίεργα μέρη. Διαφορετικοί άνθρωποι. Ιδιαίτερες κουλτούρες. Λεφτά σε σακούλα. Λεφτά με καθυστέρηση. Πισώπλατα μαχαιρώματα. Χειμώνες χωρίς φως ημέρας. Ερείπια για κατοικίες. Μια κλήση από την Εθνική ομάδα που δεν ήρθε. Κολύμπι στις έξι το πρωί σε διαφορετική ζώνη ώρας, σε διαφορετική ήπειρο. Βιβλίο ζωγραφικής για το στρες. Χειμώνες σε ξένα σπίτι, χαμένες διακοπές, χαμένα γενέθλια, χαμένες στιγμές, αλλά και αμέτρητες εμπειρίες, φιλίες, στιγμές, γέλια, αστεία, μπάσκετ. Η μπάλα στο παρκέ, η παιδική μπασκέτα στην αυλή, ο ήχος της ευτυχίας, το όνειρο που είχε γίνει πραγματικότητα.

Και μετά εκείνο.

«Το είχα βάλει σε ένα κουτί, ξέρετε; Συνέχιζα να το ονειρεύομαι, αλλά δεν ήθελα και να το λέω δυνατά».

***

Έφυγε κατευθείαν από τη φωτογράφηση. Αεροδρόμιο, βαλίτσες, αεροπλάνο. Δεν είχε προλάβει να καταλάβει τι είχε συμβεί. Τι ένιωθε; Χαρά; Ευτυχία; Κούραση; Έκπληξη; Άγχος; Εκπλήρωση; Πώς να προλάβεις να σκεφτείς, πώς να προλάβεις να νιώσεις; Ξημερώματα πετούσε για Λος Άντζελες. Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Πρωταθλήτρια Ευρώπης για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Σε έναν τελικό που σόκαρε την Ευρώπη στα τελευταία του δύο λεπτά. Δεν προλαβαίνεις να πανηγυρίσεις. Δεν προλαβαίνεις να γιορτάσεις. Οι φίλοι δε θα σε δουν στο Βέλγιο. Δε θα παρελάσεις με τις συμπαίκτριές σου, δε θα εμφανιστείς στο δημαρχείο, δε θα δεις τα παιδιά που έχεις εμπνεύσει να γίνουν σαν εσένα. Πρέπει να βιαστείς, πρέπει να τρέξεις. Σε περιμένουν. Είσαι επαγγελματίας. Μη γκρινιάζεις επειδή είσαι κουρασμένη από εκείνο που εσύ ονειρεύτηκες.

Με την προσγείωση στο Λος Άντζελες, η είδηση. Η αποδέσμευση από τις Golden State Valkyries. Η ζωή πιο κλειστοφοβική από ποτέ. Σα να μην αρκούν ξαφνικά όλα τα γιατί του κόσμου. Έκπληξη. Απορία. Σοκ. Μούδιασμα. Θυμός. Θεατής σε ένα όνειρο που δεν πρόλαβες να απολαύσεις πριν στο κλέψουν. Δεν είναι το όνειρο που δεν πραγματοποιείς εκείνο που σε πονάει. Αλλά εκείνο που, έστω και για λίγο, προσπαθούν να στο μετατρέψουν σε εφιάλτη.

«Ήμουν στον πάτο. Πηγαίνεις από τον παράδεισο με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στην κόλαση. Δεν είχα κανέναν εκείνη τη στιγμή δίπλα μου. Ούτε φίλους, ούτε την οικογένειά μου. Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα πανηγυρίσει το ευρωπαϊκό μαζί τους. Μετά, δεν είχα καν τη διάθεση να αντισταθώ και κλείστηκα στον εαυτό μου. Πήρα τηλέφωνο την Κίκι, τους γονείς μου και τον εκπρόσωπό μου».

***

Julie Vanloo.

Θα σηκωθεί όσες φορές πέσει, γιατί «αν πραγματικά θέλω κάτι, θα κάνω τα πάντα για να το πραγματοποιήσω».

Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να αιχμαλωτίσει το πνεύμα της.

Catch her, if you can!