Diamond is forever!

Ζήτησε από τον κόσμο να σωπάσει. Ήταν η στιγμή της! Μια στιγμή που ουδείς έβλεπε να έρχεται. Ουδείς εκτός από όσους ήξεραν… Η Diamond Miller φτιάχτηκε για κάτι τέτοια!

Πήρε τη μπάλα στην κορυφή της ρακέτας…

Στο σπίτι η Αντριάνα ούτε καν κουνήθηκε από τη θέση της.

Έκανε δύο ντρίμπλες με το αριστερό, μία ανάμεσα στα πόδια και έφερε τη μπάλα στο δεξί…

Στον καναπέ η Αντριάνα κοίταξε την τηλεόραση αδιάφορα, σχεδόν βαριεστημένα.

Έκανε τη δυναμική σταυρωτή έφερε ξανά τη μπάλα στο αριστερό και πατώντας στο ένα πόδι εκτέλεσε…

Στο σπίτι η Αντριάνα ούτε καν κούνησε τα βλέφαρά της.

Η μπάλα κατέληξε στο καλάθι, το Maryland κέρδισε στην εκπνοή το Notre Dame, και όλοι – συμπεριλαμβανομένων του Στεφ Κάρι και του Κέβιν Ντουράντ – τρελάθηκαν!

Όλοι εκτός από την Αντριάνα. Γιατί η Αντριάνα ξέρει…

«Το σουτ μετά από ντρίμπλα από τον αγκώνα είναι βούτυρο στο ψωμί της»…

Μετά από αμέτρητα μονά, αμέτρητες προπονήσεις και παρόμοιες καταστάσεις, δε μπορούσε να προκαλέσει έκπληξη στην οικογένεια Μίλερ το νικητήριο καλάθι της μικρότερης αδερφής. Περισσότερο έκπληξη ήταν ότι τα είχε καταφέρει και αυτή τη φορά. Είχε αντέξει τον τραυματισμό, την αποθεραπεία, την επιστροφή, την μοναξιά, την αποχώρηση δύο βασικών στελεχών του Maryland και ήταν ακόμα εκεί.

Έτοιμη, πρόθυμη και αποφασισμένη να κάνει τον κόσμο να σωπάσει! Και γιατί όχι, άλλωστε;

Διαμαντάκι από σπίτι!

Υπήρχε ένας λόγος που η Ντάιαμοντ δεν ήξερε ποτέ πόσο καλή είναι… Δεν έπαιζε ποτέ με παιδιά της ηλικίας της. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ, επειδή η Αντριάνα έπαιζε μπάσκετ και όταν το αποφάσισε έπαιζε μαζί με την Λανίγια, την μεγαλύτερη από τις τρεις αδερφές. Την πρώτη φορά που ο πατέρας της, ο Λανς, της ζήτησε να παίξει με την ηλικία της, η Ντάιαμοντ δίστασε… «Απλά ένιωθα πάρα πολύ άγχος», εξηγεί, όμως αποδείχθηκε μια σοφή κίνηση. Παίζοντας με παιδιά της ηλικίας της κατάλαβε πόσο καλή είναι, ήταν μια αποκάλυψη. «Μπας και είμαι, τελικά, καλή σε αυτό το άθλημα», θυμάται ότι αναρωτήθηκε μετά και αίφνης το κίνητρο έγινε ακόμα μεγαλύτερο.

Όχι ότι έλειπε ποτέ… Ο Λανς Μίλερ, επαγγελματίας μπασκετμπολίστας και ο ίδιος, ήταν προπονητής και μέντορας όλων των παιδιών τους. Η βασική αρχή της διδασκαλίας και της προπόνησης ήταν ότι δε προετοιμάζεις τα παιδιά για να παίζουν μία θέση. Τα προπονείς για να έχουν δεξιότητες. Η Ντάιαμοντ ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση, γιατί δεν ήταν μόνο το μπάσκετ στη ζωή της. Έτρεχε από το μπάσκετ στο ποδόσφαιρο (σ.σ. το γνήσιο, το ευρωπαϊκό, το soccer ντε) και το έκανε με την ίδια πυγμή. «Εκείνο που την κάνει να ξεχωρίζει είναι το πείσμα της. Ήταν πάντα πολύ ανταγωνιστική και συνέχιζε μέχρι το σημείο που οι άλλοι εγκατέλειπαν».

Εξάλλου, όταν είσαι η μικρότερη αδερφή δεν μπορείς να εγκαταλείψεις. «Ήμουν μικρόσωμη, αδύνατη και πάντα με κέρδιζαν. Πιστεύω ότι με έκανε πιο δυνατή ως άτομο και σίγουρα καλύτερη παίκτρια», θα πει η Ντάιαμοντ Μίλερ, η οποία ήταν, εντέλει, και εκείνη που θα έκανε καριέρα στο μπάσκετ, με τον μικρότερο αδερφό της να είναι τώρα στο κολέγιο και να ακολουθεί τη δική του διαδρομή. Για την Ντάιαμοντ η διαδρομή ξεκαθάρισε σχετικά γρήγορα. Από 14ων ετών άρχισε να ξεχωρίζει στο Franklin High School και άρχισαν να φτάνουν οι φάκελοι των υποτροφιών. Τότε, αποφάσισε να αφήσει το ποδόσφαιρο στην άκρη και αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στο μπάσκετ.

«Είναι σημαντικό ότι ποτέ δεν ένιωσε αρκετά καλή μέχρι εκείνη την ηλικία. Έτσι, δούλευε και δούλευε και δούλευε για να βελτιωθεί. Τίποτα δεν της έχει χαριστεί», προσθέτει ο πατέρας της, ωστόσο ο κόσμος πλέον ήξερε για την Μίλερ. Στο γυμνάσιο θα κατακτούσε τίτλους, θα κατακτούσε ατομικές διακρίσεις, θα έφτανε στο νούμερο 14 του ESPN για όλη την Αμερική, ενώ παράλληλα θα είχε κλήσεις για την Εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών (σ.σ. με ορισμένες πάρα, πάρα πολύ διάσημες συμπαίκτριες) και θα έκανε το μπάσκετ απόλυτη προτεραιότητα.

Όταν δεν έπαιζε, παρακολουθούσε βίντεο της Κάντις Πάρκερ και όταν ήρθε η ώρα να επιλέξει, το Maryland έγινε η δική της land της Επαγγελίας.

Merry-land!

Από την πρώτη της χρονιά, ήταν επιδραστική. Οι 7.7 πόντοι και τα 3.2 ριμπάουντ μέσο όρο για ρούκι σε ένα τόσο ισχυρό κολέγιο είναι αξιοσημείωτοι αριθμοί. Το Maryland κέρδισε το Big Ten Tournament, αλλά η χρονιά διακόπηκε αμέσως μετά λόγω του COVID. Σαν ένα προμήνυμα ότι θα ακολουθεί πάντα ένα «αλλά» το «ναι μεν» της. Στη δεύτερη χρονιά οι αριθμοί εκτοξεύτηκαν: 17.3 πόντοι, 5.8 ριμπάουντ, μέλος της καλύτερης πεντάδας της περιφέρειάς της, MVP και τίτλος στο Big Ten Tournament, αλλά o αποκλεισμός από το Texas στο Sweet Sixteen του NCAA March Madness.

Το χειρότερο ακολουθούσε ένα χρόνο μετά, στο φινάλε της σεζόν 2021-22: Ο πρώτος σοβαρός τραυματισμός στην καριέρα της. Η αποχώρηση της Angel Reese και της Ashley Owusu από το Maryland. Είχε μόλις χάσει τις δύο καλύτερες φίλες της, και προφανώς δύο εξαιρετικές παίκτριες. Έπρεπε να κάνει επέμβαση στο γόνατο. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα έφερνε η συνέχεια. Και έμπαινε στην σεζόν αποφοίτησης ˙ θα μπορούσες να πεις ότι το μέλλον εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τους προσεχείς δέκα μήνες.

Στις 7 Νοεμβρίου πάτησε ξανά παρκέ. Είκοσι μέρες μετά είχε βρει τα πατήματά της. Ήταν η απόλυτη υπαρξιακή στιγμή. Πήρε τη μπάλα στην κορυφή της ρακέτας. Έκανε δύο ντρίμπλες οπισθοχώρησης, μία ντρίμπλα ανάμεσα στα πόδια, μία σταυρωτή, μία με το αριστερό χέρι και εκτέλεσε…

Ο θόρυβος μπορούσε τώρα να σωπάσει. Η Ντάιαμοντ Μίλερ δεν είχε να πάει πουθενά!