Φαντάσου πόσο μεγάλος φαίνεται ο κόσμος όταν είσαι παιδί. Κι όμως δεν σε τρομάζει… Να έχεις τα μάτια σου ανοικτά, να έχεις τα αυτιά σου ανοικτά, να έχεις το μυαλό σου ανοικτό και την καρδιά σου έτοιμη. Κοιτάζεις δεξιά, κοιτάζεις αριστερά – η μικρότερη διαδρομή σου μοιάζει ταξίδι. Αφόρητη η υπομονή που πρέπει να κάνουν τα παιδιά στο πίσω κάθισμα και πού να το ξέρεις τότε ότι αυτό θα είναι η μοίρα σου; Η Ρόμπιν ήταν δεν ήταν δύο ετών, όταν ταξίδεψε για την Τουρκία και έμεινε εκεί δύο χρόνια. Ήταν δεν ήταν πέντε ετών, όταν ταξίδευε για το Γκουάμ και έμεινε εκεί δύο ακόμα χρόνια.
Ο Ρόμπερτ Παρκς ήταν στρατιωτικός και λάτρευε το μπάσκετ. Η Καϊλίν, η μαμά της οικογένειας, ήταν περισσότερο του κλασικού αθλητισμού. Τουλάχιστον, μέχρι να μην αντέξει άλλο την σκληράδα που απαιτεί κάθε ατομικό άθλημα. Ο Ρομπ ήταν ο μεγάλος αδερφός. Εκείνος που έβαλε το τσιπάκι του ανταγωνισμού στην Ρόμπιν, εκείνος που την έπαιρνε μαζί για να παίζει με τους φίλους του, εκείνος που εντέλει της έδινε κάθε μέρα κίνητρο. Γιατί αν δεν μπορείς να κερδίσεις τον μεγάλο σου αδερφό, ποιον έχει νόημα να κερδίσεις σε τούτο τον μάταιο κόσμο; Και το μπάσκετ τούς ακολουθούσε παντού. Στην Τουρκία, στο Γκουάμ, και φυσικά στο Μέριλαντ. Ακόμα κι ένας πολίτης του κόσμου, πρέπει να έχει ένα μέρος να το αποκαλεί σπίτι.
Κι εκεί, στο σπίτι, ήρθε το σκίρτημα της πορτοκαλί μπάλας. Ε, για να ακριβολογούμε ήρθε δεύτερη, πίσω από την καφέ με το περίεργο σχήμα και τις εξωτερικές ραφές, αλλά δεν αφήνουμε ποτέ μικρές λεπτομέρειες να χαλάσουν μια ιστορία. Η Ρόμπιν ήταν δεν ήταν έξι ετών όταν άρχισε να ακολουθεί τον μπαμπά της στα γήπεδα και υπέφερε με αυτή την αναμονή που της έλεγαν όλοι ότι χρειάζεται…
«Πήγαινα με τον μπαμπά μου και τον αδερφό μου στο γήπεδο, αλλά με εκνεύριζε η διαδικασία. Ήθελα να παίζω και όχι να βλέπω. Θυμάμαι ότι ο μπαμπάς μου, μου έλεγε θα μπεις και θα παίξεις στο ημίχρονο, όμως εγώ δεν ήξερα καν τι είναι ημίχρονο. Οπότε κάθε φορά που υπήρχε διακοπή στο ματς, έτρεχα με την μπάλα μου και σούταρα».
Η συνέχεια; Μάλλον αναμενόμενη. Άφησε τον Ρόμπερτ κι άρχισε να ακολουθεί τον Ρομπ, να παίζει με τα αγόρια στη γειτονιά μέχρι που κάποια στιγμή άρχισε να συνειδητοποιεί ότι μάλλον πρέπει να είναι καλή. Σταδιακά, κι αφού κατάφερε να βγει από το καλούπι της σέντερ (!!) που ετσιθελικά της φόρεσαν στο γυμνάσιο, θα το καταλάβαινε και ο υπόλοιπος κόσμος.
Ταξίδι στο κέντρο της γης…
Ισπανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ανγκόλα, Τουρκία, Ιορδανία, Ιταλία, Αίγυπτος, Ελλάδα. Αλλά πρώτα, VCU.
– Συγγνώμη, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
– Παρακαλώ!
– Έχεις μία αδερφή που την λένε Ρόμπιν;
– Ναι!
– Τη θέλουμε…
Το πιο μεγάλο ταξίδι ξεκινάει πάντα με το πρώτο βήμα, ωστόσο ας αφήσουμε στην άκρη για λίγο τον Τάο για κάτι μεγαλύτερο: Εκείνη την πρώτη στιγμή που η μικρή αδερφή σπάει τα δεσμά και γίνεται το επίκεντρο. Η Ρόμπιν ήταν στο ραντάρ του VCU και ο Ρομπ, ο οποίος ήταν παίκτης προπόνησης για την ομάδα γυναικών του πανεπιστημίου, ήταν ο αγγελιαφόρος. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Η πρώτη επίσκεψη ήταν αρκετή για να καταλάβει ότι το Virginia Commonwealth University ήταν το κατάλληλο για εκείνη, τα μαθήματα λίγο τη ζόρισαν, το πρόγραμμα ήταν απαιτητικό, οι πρώτες προπονήσεις φυσικής κατάστασης την έκαναν να μετανιώνει και να αναρωτιέται για όλες τις επιλογές που είχε κάνει στη ζωή της, όμως σταδιακά όλα μπήκαν στη θέση τους.
Όλα εκτός από ένα: Η Ρόμπιν Παρκς δεν έγινε ντραφτ το 2014 και το κουβαλούσε για χρόνια. Λίγη περισσότερη περηφάνια, λίγος περισσότερος εγωισμός και λίγη νεανική αλαζονεία την έκαναν να απορρίψει προτάσεις για training camp και να ξεκινήσει για το ταξίδι της στην Ευρώπη. Η απόφαση να παίξει μπάσκετ επαγγελματικά ήταν ειλημμένη καιρό ˙ τώρα έπρεπε να μπει το σχέδιο σε εφαρμογή. Η εφαρμογή είναι, αν μη τι άλλο, γεμάτη προκλήσεις. Νέα ήπειρος, ενίοτε διαφορετική γλώσσα, άλλος τρόπος παιχνιδιού, όλα καινούργια.
Όμως η Ρόμπιν είχε την ευλογία να ταξιδεύει από παιδί. Η σφραγίδα στον ώμο της γράφει approved, η γιαγιά της – πηγή έμπνευσης και γαλήνης – τη συνοδεύει νοητικά και σωματικά και κανένα ταξίδι δεν την τρόμαξε. Πήγε σε κάθε άκρη της γης. Αλλού ταίριαζε περισσότερο, αλλού ταίριαζε λιγότερο. Έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει επαγγελματίας αθλητής στην Αίγυπτο, έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τι θεωρεί δεδομένο στην Ανγκόλα, είδε την καριέρα της να εκτοξεύεται στην Ιταλία, μα όπου, όπου κι αν πήγε… από πουθενά δεν έφυγε σαν ξένη.
Ίσως επειδή από παιδί έμαθε να υπομένει τα ταξίδια, να αγαπάει νέους τόπους, να ενώνεται με τις τοπικές κουλτούρες και τους ανθρώπους που συναντάει. Ίσως επειδή εμπνέεται να γίνεται καλύτερη από οποιαδήποτε μικρή αφορμή. Ίσως επειδή έμαθε ότι με τη δουλειά και την υπομονή ακόμα και τα όνειρα που κλειδώνεις στο συρτάρι – όπως το WNBA – μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Ίσως επειδή ο στόχος της είναι να γίνεται κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος… Ίσως επειδή η γιαγιά της ταξιδεύει παντού μαζί της.
Κι έχουν σε κάθε ταξίδι τόσα πολλά να συζητήσουν…
