Δεν είναι οι μεγάλες ιστορίες που φτιάχνουν τις μεγάλες ομάδες. Οι παχιοί τίτλοι, τα αποθεωτικά κείμενα, οι σπουδαίες και τρανές δηλώσεις όταν έχεις φτάσει στην επίτευξη του στόχου. Οι ομάδες είναι οι μικρές τους ιστορίες. Βρες δέκα τέτοιες και θα έχεις φτιάξει το παζλ της προσωπικότητας και της οντότητας κάθε ομάδας. Βρες είκοσι και θα μπορείς μέχρι και να προβλέψεις πού θα φτάσει αυτή η ομάδα, τι μπορεί να πετύχει, πόσους μπορεί να εμπνεύσει. Να ενώσει…
Στη δική μας περίπτωση, ακόμα δεν έχει τελειώσει η διαδρομή, οπότε ακόμα δεν είναι η στιγμή να ενωθούν οι ιστορίες και οι αφηγητές των. Μια μικρή ιστορία, όμως, μαρτυρά μια μεγάλη αλήθεια: Ο Αθηναϊκός Qualco έπαψε να αφορά μόνο όσους παίζουν για εκείνον ή εργάζονται για εκείνον. Και η πρόκριση στην Ισπανία είναι αφιερωμένη στον άνθρωπο που πρωταγωνιστεί στη μικρή μας ιστορία.
Τρίτη πρωί, λοιπόν, στο υπέροχο και γραφικό προάστιο του Βύρωνα και η ομάδα μας κάνει την πρωινή της προπόνηση, πριν αναχωρήσει για την Σαλαμάνκα το μεσημέρι. Ο καιρός τυπικά παρανοϊκός, όπως συμβαίνει τον τελευταίο μήνα: Αν δεν είναι καλοκαίρι, θα βρέχει μέχρι κατάθλιψης κι αν δεν βρέχει μέχρι κατάθλιψης, θα ψάχνεις το αντηλιακό για παραλία. Εκείνο το πρωί έπιασε η εβδομάδα να βρέχει, τι να της πεις και πώς να το ελέγξεις;
Επιστρέφοντας στην ιστορία μας και λίγο πριν την ολοκλήρωση της προπόνησης, ήρθε η αντάμωση με μια από τις τάξεις του σχολείου που ήρθε στο σχολικό γήπεδο της Εργάνης για να προπονηθεί. Δεν απέμενε ακόμα πολλή ώρα για να τελειώσει το δίωρο, συνεπώς έπρεπε να γίνουν ταχύτατες διαπραγματεύσεις για την επίλυση του ζητήματος.
Κι εκεί ήρθε η έμπνευση και η ενότητα. Δεν έχει συμβεί πολλές φορές, για την ακρίβεια είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Η καθηγήτρια, όμως, κατάλαβε τη στιγμή. Έγινε μέρος της ομάδας, έμεινε με τα παιδιά για λίγη ώρα στην κερκίδα και επέτρεψε στον Αθηναϊκό να ολοκληρώσει την προπόνησή του, χωρίς φυσικά να χάσει τη διδακτική ώρα. Ένα βήμα πίσω ο ένας, ένα βήμα πίσω ο άλλος και έτσι γεννιούνται τα θαύματα!
Η υπόσχεση δόθηκε εκείνη τη στιγμή και ήρθε η στιγμή να τηρηθεί! Η πρόκριση επί της Αβενίδα είναι για την καθηγήτρια που είδε το δάσος και όχι το δέντρο, όπως θα δίδασκε και τους μαθητές της να κάνουν. Παιδαγωγός γαρ, πρέπει να ηγείται με το παράδειγμα. Και το έκανε.
Θα την πούμε, για τις απαιτήσεις του ρομαντισμού, δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά! Η πρόκριση είναι αφιερωμένη σε εκείνη και την περιμένουμε στον ημιτελικό με την Βιλνέβ. Όπως, φυσικά, και όλο τον Βύρωνα. Γιατί μόνο αν ο ένας εμπνέει τον άλλον και μόνο αν ο ένας ενώνεται με τον άλλον, μπορούμε να πετύχουμε! Ακριβώς έτσι, άλλωστε, δεν είναι οι ομάδες; Η δική μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και αυτή είναι η πιο σπουδαία κληρονομία!
ΥΓ. Δεν ξεχνάμε, φυσικά, και την κ. Αφροδίτη, αλλά αυτή είναι μια άλλη, μεγάλη ιστορία, για μια άλλη στιγμή. Την κρατάμε για το φινάλε, μην μας πιάσει και το μάτι!
