Το κάλεσμα ήταν της τελευταίας στιγμής. Και δεν ήταν γενικό. Δεν ήταν για όλους, δεν ήταν για τους φιλάθλους, δεν ήταν καν για τους γονείς των αθλητριών, οι οποίοι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δε θα ήταν δυνατόν να παρευρεθούν. Ήταν για εκείνους που μόχθησαν όλη τη χρονιά, για τις αθλήτριες και το τεχνικό επιτελείο που δούλεψαν για να κατακτήσουν τίτλους, και οι οποίοι ουδεμία ευθύνη έχουν για όσα επακολούθησαν του πρώτου ημιχρόνου του πρώτου τελικού. Ήταν για τους ανθρώπους που άξιζαν να ζήσουν τη στιγμή τους και να απολαύσουν τις δάφνες όσων δούλεψαν για να κατακτήσουν. Ήταν για τις ακαδημίες που ήταν σε κάθε παιχνίδι εκεί για να βλέπει τα πρότυπά της και που σήμερα μπορούσε να δει ότι η σκληρή δουλειά ανταμείβεται. Και, φυσικά, ήταν για την Εβίνα Σταμάτη.
Η αρχηγός του Αθηναϊκού Qualco έριξε αυλαία στην καριέρα της και το αντίο της έπρεπε να είναι στο γήπεδο, μαζί με τις συμπαίκτριές της και ένα τσουβάλι αναμνήσεων από τις 464 συμμετοχές της στην Α1 γυναικών και όλα εκείνα τα νούμερα που ζαλίζουν και τα οποία θα τα δούμε αναλυτικά και τις προσεχείς μέρες.
Προς το παρόν, προέχουν οι φωτογραφίες!
