Όταν αποφασίσει να βάλει όλες τις σκέψεις της στο χαρτί, θα είναι το ταξίδι πιο προσωπικό. Θα είναι διεισδυτικό με τον τρόπο που και η ίδια μπορεί να είναι διεισδυτική στις αντίπαλες άμυνες. Θα ξέρει πού να παίξει με πλάτη για να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα και σε ποιους έχει να πει πράγματα πρόσωπο με πρόσωπο. Κάποια στιγμή θα το κάνει – είναι άλλωστε το μεγάλο της όνειρο, όπως είχε πει όταν ακόμα σπούδαζε στο wake forest. Ως τότε, η ιστορία της θα γράφεται με όσα κάνει στο παρκέ και θα αφήνει τους υπόλοιπους να τη διηγούνται…
Δύο εναντίον δύο…
Θα στοιχημάτιζες ότι γνωρίζεις την αρχή την ιστορία… Θα έπεφτες έξω! Δεν ήταν το πρώτο χριστουγεννιάτικο δώρο που της έκαναν, δεν ήταν τα κενά στους αγώνες του μπαμπά, ούτε η προτροπή της μαμάς, τα οποία την οδήγησαν στο μπάσκετ. Ήταν ένας έρωτας με την πρώτη ματιά και από εκείνους, μάλιστα, που στην αρχή τους απαξιοίς και λιγάκι. Πρώτα δοκίμασε κολύμβηση, μετά μπαλέτο, ήταν εξαιρετική στο άλμα εις ύψος, αλλά όταν για πρώτη φορά δοκίμασε το μπάσκετ, κατάλαβε ότι αυτό ήταν! Και δεν ήταν ούτε η Μπράνκα, ούτε ο Ντράγκαν, ούτε καν η Τιάνα, οι οποίοι ήταν επηρέασαν. Ήταν κάτι εσωτερικό… Και κάπως έτσι έγινε και εσωτερική, οικογενειακή υπόθεση.
«Ουδείς με πίεσε να επιλέξω το μπάσκετ. Έψαξα μόνη μου και κατέληξα ότι αυτό θέλω να κάνω», εξομολογείται η Ιβάνα, με το μπάσκετ προφανώς και να γίνεται πρώτο θέμα σε μια οικογένεια, η οποία μέχρι και σήμερα απολαμβάνει να βρίσκεται μαζί και να περνάει χρόνο ο ένας με τον άλλον. Κυρίως, επειδή από την ενηλικίωση των δύο παιδιών και μετά, σπανίως κατάφερναν να είναι στην ίδια χώρα. Φέτος, σε κάθε δοθείσα ευκαιρία η Ιβάνα θα παρακολουθήσει την Τιάνα, η Τιάνα θα βρίσκεται δίπλα στην Ιβάνα, η Μπράνκα θα τις παρακολουθεί – για πρώτη φορά στην καριέρα τους – να παίζουν αντίπαλες και οι θύμισες θα την γυρίζουν πίσω στα πρώτα χρόνια στην Κύπρο.
«Η αδερφή μου είναι δύο χρόνια μεγαλύτερη και μπορώ με βεβαιότητα να πω, το να παίζω ένας εναντίον ενός μαζί της δεν ήταν ποτέ εύκολο», έλεγε η Ιβάνα σε συνέντευξή της όταν σπούδαζε στο Wake Forest, μια εποχή στη οποία η Τιάνα σπούδαζε στο Wyoming. Ο Ντράγκαν απουσιάζει από αυτές τις φετινές, οικογενειακές συγκεντρώσεις, αφού εργάζεται ως προπονητής στην Κίνα, αλλά δεν χρειάζεται πάντα να είσαι «παρών» για να είσαι εκεί. Ειδικά, αν βρίσκεται στα θεμέλια….
«Ο μπαμπάς πάντα μας συμβουλεύει και μας έχει διδάξει ότι οι τρεις πιο σημαντικές αρετές είναι υπομονή, αυτοπεποίθηση και επιμονή».
Και δουλειά… Αλίμονο αν κατάφερναν τα δύο παιδιά να ξεφύγουν από τις βασικές αρχές των προπονητών.
Ξημερώματα στη Βούλα…
Η διήγηση συνήθως είναι πεζή. Ξύλινη και απρόσωπη, σαν ένα άρτιο βιογραφικό σημείωμα με bulletin σπουδών, διακρίσεων, προϋπηρεσίας και δεξιοτήτων, το οποίο, όμως, στερείται ψυχής. Στερείται προσωπικότητας, στερείται φιλότιμου, στερείται όλων εκείνων των στοιχείων που κάνουν τη διαφορά. Γεννήθηκε στην Κύπρο. Έπαιξε στην ΑΕΛ. Το 2012 ήρθε στην Ελλάδα, μαζί με την Τιάνα και έπαιξε στον ΠΑΟΚ. Μετά στον Πρωτέα. Μετά το πανεπιστήμιο. Μετά το ντραφτ στο WNBA. Κάποιο quadruple, έτσι για να υπάρχει και αυτό. Στις αρχές, συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδας σε παγκορασίδες και κορασίδες. Μετά η Εθνική Σερβίας. Σχολικό πρωτάθλημα. MVP. Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Πανελλήνια πρωταθλήματα. Ολυμπιακοί Αγώνες. Τέλεια; Ναι, για το LinkedIn. Μα, εδώ δεν κάνουμε προσλήψεις και κανενός η ιστορία δεν αποτυπώνεται στο βιογραφικό. Η ιστορία του καθενός είναι στα πώς… Είναι στα γιατί… Είναι στα πόσο.
Πόσο το θέλεις; Γιατί το θέλεις; Πώς θα το καταφέρεις;
«Θυμάμαι ακόμη, όταν ήταν στον Πρωτέα, ξημεροβραδιαζόταν στο γήπεδο κάνοντας προπονήσεις», διηγήθηκε ο Κώστας Βασιλειάδης, πρόεδρος τότε του Πρωτέας Βούλας για το ψιλόλιγνο κορίτσι, το οποίο είχε την συνηθισμένη μέρα μιας μαθήτριας λυκείου. «Γλώσσα, Ιστορία, Άλγεβρα, Φυσική, Αρχαία, Κοινωνιολογία», και ό,τι άλλο περίεργο και εν μέρει περιττό απασχολεί το τυποποιημένο εξάωρο μιας έφηβης. Μόνο που πριν είχε Γιώργο Τσεμπέρη. Συμπτωματικά, συναντιούνται εκ νέου στον Αθηναϊκό, όπως συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 2015. Η Ιβάνα ήταν 16 ετών. Και η προπόνηση ήταν, χωρίς διαπραγματεύσεις, στις 6π.μ. – άντε στην καλύτερη στις 7π.μ..
«Από τα αρχεία μου είναι φανερό ότι η Ράτζα ξεχώριζε όχι μόνο γιατί δεν έχανε προπόνηση αλλά γιατί έκανε και την καλύτερη από πλευράς έντασης και ποιότητας προπόνηση! Θυμάμαι ότι και την επόμενη χρονιά μου ζητούσε πρωινές προπονήσεις ακόμα και τις ημέρες των αγώνων», περιγράφει ο έμπειρος προπονητής, ο οποίος θα προχωρήσει για να μαρτυρήσει το μικρό, μεγάλο μυστικό: Η καρδιά δε χωράει σε κανένα βιογραφικό και το φιλότιμο δε διδάσκεται: «Θυμάμαι τη μητέρα της που ήθελε να τη φέρει από τη Σερβία να παίξει στο Πανελλήνιο νεανίδων στο Τσοτύλι γιατί ήθελε να ευχαριστήσει την ομάδα και να το ευχαριστηθεί η ίδια με τις φίλες της!».
Η Ιβάνα δεν έπαιξε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα νεανίδων του 2017. Ο Πρωτέας Βούλας το κατέκτησε. Στις 8 Ιουλίου ήταν ο τελικός νεανίδων στο Τσοτύλι. Στις 13 Αυγούστου έπαιξε τελικό στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων. Η Σερβία ηττήθηκε 55-53 από το Βέλγιο και η ίδια είχε 18 πόντους. Ο πήχης ήταν ξεκάθαρα πολύ ψηλά, όσο ψηλά κοιτούσε και η ίδια προς τα πρότυπά της: Την Έλενα Ντέλε Ντον, τη Σόνια Πέτροβιτς-Βάσιτς ή τον Τόνι Κούκοτς και τον Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς…
Το διαβάζετε το μοτίβο, σωστά; Κανείς τους δεν κάνει ένα πράγμα μέσα στο γήπεδο… Η φυσιολογική συνέχεια της σκάλας ήταν το κολέγιο. Το πτυχίο στην ψυχολογία, η πιο σκληρή περιφέρεια για να ανταγωνιστεί και μια προπονήτρια για να νιώθει ότι υπάρχει ένα στήριγμα, στην πιο δύσκολη περίοδο της καριέρας της, ίσως και της ζωής της. «Η διαφορά ώρας τα κάνει όλα πιο δύσκολα: Όταν ξυπνάω είναι απόγευμα και δουλεύουν, όταν τελειώνω την προπόνηση είναι βράδυ και κοιμούνται. Μου λείπει πολύ να μπορώ να είμαι με τους γονείς μου και την οικογένειά μου».
Οι ιστορίες από το κολέγιο περιλαμβάνουν διάφορα ευτράπελα. Τα μαθήματα, οι προπονήσεις, η γλώσσα ενίοτε, μέχρι ο Δίας την ταλαιπώρησε για ένα φεγγάρι, ωσότου να τον συνηθίσει ως Ζευς. Σε όλες τις δυσκολίες, αλλά και σε όλες τις ευκολίες δεν παρέκκλινε στιγμή του στόχου της και της διαδρομής για να φτάσει εκεί που στόχευε: Προπόνηση, σκληρή, δουλειά και όνειρα. Σήμερα, στα 26 της χρόνια, έχοντας αγωνιστεί σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας κατακτήσει πρωταθλήματα, κύπελλα και Euroleague, συνεχίζει να κρατάει σημειώσεις για εκείνο το βιβλίο που παραμένει το ανεκπλήρωτο – προς το παρόν – απωθημένο της.
«Θα είναι περισσότερο σαν ένα γράμμα», έλεγε το 2019.
Με αγάπη (ή μπορεί και όχι), Ivana.
