Sacré-Cœur

Ένα ιατρικό λάθος στις έτσι κι αλλιώς περίεργες εποχές covid, την κράτησε εκτός γηπέδου. Αλλά η Άνα είχε πάντα εμπιστοσύνη στην καρδιά της!

«Ήταν μια περίοδος που με δίδαξε ξεκάθαρα ότι όλα είναι εφήμερα. Όλα μπορούν να τελειώσουν μέσα σε ένα βράδυ».

Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά τη μια στιγμή. Την επόμενη σταματά. Μεταφορικά. Ενδεχομένως, για δέκατα του δευτερολέπτου, να σταματά και κυριολεκτικά. Να χάνει έναν χτύπο, να τον προσπερνά. Πώς να αποδεχτείς τα νέα; Πώς να τα διαχειριστείς; Τη μία στιγμή είσαι στην Αυστραλία και φοράς τη φανέλα της Εθνικής ομάδας που έχεις επιλέξει από παιδί. Η κατάληξη στο όνομά σου πάντα θα μαρτυρά από πού ξεκίνησες, αλλά οι άνθρωποι είναι πολλά περισσότερα από τις αφετηρίες τους. Η Γαλλία ήρθε φυσιολογικά ως επιλογή για την Άνα Τάντιτς και εκείνο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2022 στην Αυστραλία ήταν η πιο περήφανη στιγμή της με την Εθνική ομάδα. Ξεπερνούσε ακόμα και το χρυσό μετάλλιο της U18 το 2016. Γιατί ήταν η Εθνική ομάδα γυναικών.

Επιστρέφοντας στην Γαλλία, ήθελε να καθιερωθεί ανάμεσα στις κορυφαίες – θα έπαιζε για πρώτη φορά και σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Τα νέα ήρθαν απότομα. Βίαια. Ο καθιερωμένος έλεγχος έδειξε πρόβλημα στην καρδιά. Η Άνα ήξερε, αλλά έπρεπε να περιμένει. Να κάνει εξετάσεις. Να κάνει περισσότερες εξετάσεις. Να ακολουθεί τους ειδικούς της γαλλικής ομοσπονδίας. Να προσπαθεί να καταλάβει. Να παρακολουθείται καθημερινά. Να ακούει. Να περιμένει. Να περιμένει.

Μέχρι που η καρδιά χτυπάει πιο γρήγορα και πιο δυνατά. Μπορεί και πάλι να πηδήξει έναν χτύπο, αλλά τώρα δε σε νοιάζει. Ξαναγεννιέσαι, αναγεννιέσαι. «Νιώθω ξανά ζωντανή. Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι: Είμαι μια χαρά! Μπορεί να παίζω χωρίς να έχω τίποτα να φοβάμαι. Ήμουν σίγουρη ότι δεν έχω τίποτα, αλλά μέχρι να στο πουν επίσημα, νιώθεις μια αμφιβολία. Είχα χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό μου, αλλά ευτυχώς τώρα όλα τελείωσαν. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορώ να εκτιμήσω ακόμα περισσότερο ότι παίζω μπάσκετ, ότι μπορώ ζω από το πάθος μου».

Και αυτό το ίδιο το πάθος μάς γυρίζει πίσω στο χρόνο…

Parlez-vous francais?

Η μικρή Άνα δεν έπαιρνε και ιδιαίτερα σοβαρά το μπάσκετ. Ήταν απλώς η δουλειά του μπαμπά, η οποία τον κρατούσε μακριά από το σπίτι. Όταν γεννήθηκε ο μπαμπάς έπαιζε στα κατεχόμενα της Λευκωσίας. Ένα χρόνο μετά έπαιζε στο Ισραήλ. Μετά έπαιξε στην Ελβετία. Μετά στην Γαλλία. Για ένα παιδί είναι κουκίδες σε έναν χάρτη, νότες σε ένα πεντάγραμμο. Αυτό την ένοιαζε και περισσότερο. Έκανε μπαλέτο, μάθαινε πιάνο από την μητέρα της και ήταν – όπως λέει – «μόνο ένα κεφάλι ψηλότερη από τα υπόλοιπα παιδιά στην τάξη».

Η αδερφή της, Ιβάνα, ήρθε στη ζωή τέσσερα χρόνια μετά την Άνα, το 2002. Η οικογένεια μεγάλωνε και μαζί η απόσταση έμοιαζε μεγαλύτερη. Ο Μπόγιαν και η Μίλιτσα αποφάσισαν ότι έπρεπε να γίνει κάτι, αποφάσισαν να μείνουν μαζί στην Γαλλία. Η πρώτη απόπειρα, το 2003, κράτησε δύο μήνες. Η δεύτερη ήρθε το 2008 ˙ θα κρατούσε μια ζωή.

«Δεν με ενδιέφερε το μπάσκετ και τόσο σε εκείνη την ηλικία. Άρχισα να παίζω επειδή δυσκολευόμουν στο σχολείο. Δεν ήξερα τη γλώσσα και δεν είχα κανέναν φίλο. Έτσι, κάθε Τετάρτη, ο πατέρας μου με έπαιρνε μαζί του στις προπονήσεις για να κοινωνικοποιηθώ». To DNA έκανε την υπόλοιπη δουλειά… Η Άνα άρχισε να παρακολουθεί με προσήλωση (σ.σ. ειδικά Παρτιζάν) και κατάφερε να αναπτύξει την ευφυΐα της μέσα από τους αγώνες της Euroleague. «Δεν είχα, όμως, πραγματική συναίσθηση των δικών μου δυνατοτήτων. Βλέπω τώρα ματς από όταν ήμουν παιδί και απλά κατεβαίνω το γήπεδο και σουτάρω τρίποντα».

Η συναίσθηση ήρθε σταδιακά. Μαζί με την ανακάλυψη. Η πρώτη ακαδημία ήταν η Villefranche-sur-Saône και αργότερα ήρθε το INSEP. Η γαλλική ακαδημία μπάσκετ, το περίφημο γαλλικό οικοτροφείο, από το οποίο έχει αποφοιτήσει η αφρόκρεμα του αθλητισμού της χώρας. Έντεκα χρονών έγινε δεκτή και άφησε την οικογένειά της για το Παρίσι. Εφτά χρόνια μετά είχε ετοιμαστεί για το επόμενο βήμα, είχε bachelor οικονομικών και κοινωνικών επιστημών, είχε ένα χρυσό μετάλλιο με την Εθνική U16 και ήξερε πολύ καλά ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα της.

Η επίμονη Ana…

Όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί της έμεναν έκπληκτοι από την πρόοδό της. Αγωνιστικά και σωματικά. «Μια ανεξάρτητη προσωπικότητα, με ενσυναίσθηση για τους γύρω της», θα πει συμπαίκτριά της. «Θυμάμαι την Άνα όταν ήταν μικρή, ντροπαλή και άβγαλτη, και τη βλέπεις τώρα πώς θριαμβεύει», θα σχολιάσει η σπουδαία Σελίν Ντουμέρκ, όμως τα περισσότερα για εκείνη θα τα ακούσεις από τον μπασκετικό της μέντορα, τον Romain L’Hermitte. «Η πρόοδός της είναι εκπληκτική. Μια κοπέλα, η οποία από την πρώτη στιγμή που βγήκε από το INSEP ήθελε να τα κάνει όλα μόνη της και να μην εξαρτάται από κανέναν. Μια πανέξυπνη παίκτρια, η οποία έχει «χρυσά» χέρια. Και είχαμε χρόνια να δούμε στην Γαλλία μια ψηλή παίκτρια με τόσο εντυπωσιακά αγωνιστικά χαρακτηριστικά».

Εκείνος ήταν που της έδωσε τις πρώτες της ευκαιρίες στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Μοντβίλ. Αρχικά με το νούμερο 3, μια απότιση φόρου τιμής στον Ντράζεν Πέτροβιτς, και αργότερα με το νούμερο 15, το οποίο θα φοράει και στον Αθηναϊκό Qualco. Η πρόοδος της Τάντιτς δεν σταμάτησε ούτε σε τραυματισμούς, ούτε σε απογοητεύσεις. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε; Είχε βάλει στόχο να παίξει στην Εθνική Γαλλίας και το κατάφερε παρά τον απίστευτο ανταγωνισμό που υπάρχει στη θέση της. Έπαιξε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2022, στα προκριματικά για το ευρωμπάσκετ του 2022, κόπηκε λίγο πριν το τελικό ρόστερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024.

Μεγάλωσε, ωρίμασε, ηγήθηκε… «Δεν είμαι πια το μικρό παιδί που όλοι περιμένουν. Πάω στο εξωτερικό, αγωνίζομαι ως ξένη. Υπάρχουν απαιτήσεις. Έχω ευθύνες και θέλω να έχω ευθύνες».

Είναι να το λέει η καρδιά σου… Ακόμα κι αν καμιά φορά χάνει έναν χτύπο!