Αλέξις Πρινς: For the love of the game!

Φοίνιξ, Ατλάντα, Ταρμπ, Σικάγο, Χατάι, Σαλαμάνκα, Ράμλα, επιστροφή στο Φοίνιξ και τώρα Αθήνα. Η Alexis Prince μάς παίρνει μαζί σε ένα ταξίδι εξομολόγησης.

Τι το πρωτότυπο θα πει κάποιος όταν ακούσει τις πόλεις και τις ομάδες απ’ τις οποίες έχει περάσει η Αλέξις Πρινς. Αυτή άλλωστε δεν είναι η ζωή των περισσότερων επαγγελματιών αθλητών; Να πηγαίνουν από χώρα σε χώρα, να εξερευνούν πόλεις, να μαθαίνουν διαφορετικές κουλτούρες, να διευρύνουν τους επαγγελματικούς τους ορίζοντες, όπως αναφέρουν συνήθως όσοι αναζητούν εργασία στα επαγγελματικά βιογραφικά.

Μόνο που στην περίπτωση των αθλητών και των αθλητριών ο ορίζοντας είναι ένας: το μπάσκετ. Και στο βάθος του υπάρχει μόνο ένα στοιχείο που τους καθοδηγεί: η αγάπη τους για το παιχνίδι!

Η Αμερικανίδα φόργουορντ του Αθηναϊκού Qualco, εννοείται ότι δεν αποτελεί την εξαίρεση! Ήταν το παιδί που συνέχεια κρατούσε μία μπάλα στα χέρια και η μάνα τού φώναζε «don’t dribbling with the ball in my house (μη ντριμπλάρεις με τη μπάλα μέσα στο σπίτι)!», η μικρότερη αδερφή που έβλεπε τη μεγαλύτερη να ασχολείται με τον αθλητισμό, το κορίτσι που παρακολουθούσε τον Στιβ Φράνσις, άλλοτε παίκτη του ΝΒΑ, και θαμπωνόταν από τις κινήσεις του.

«Πιθανότατα αγάπησα το μπάσκετ όταν ήμουν παιδί. Δε θυμάμαι τι ηλικία είχα. Συνήθως έβλεπα τον Στιβ Φράνσις που έπαιζε στους Μάτζικ. Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε κι αυτό μ’ έκανε να θέλω να γίνω κι εγώ ένα μέρος του παιχνιδιού. Να μπω σ’ αυτό και ν’ ασχοληθώ», θυμάται η Αλέξις η οποία, όπως τα περισσότερα παιδιά, πριν καταλήξει στο μπάσκετ δοκίμασε διάφορα αθλήματα. «Αρχικά έπαιζα βόλεϊ. Στην πορεία δοκίμασα και άλλα σπορ. Τελικά κατέληξα και επέλεξα το μπάσκετ. Ό,τι κι αν έκανα, στο τέλος αυτό ήταν το αγαπημένο μου άθλημα. Η μητέρα μου, μού έχει πει ότι από μικρή τριγυρνούσα στο σπίτι έχοντας πάντα στα χέρια μου μια μπάλα του μπάσκετ. Έκανα ντρίμπλες κι εκείνη μου έλεγε “μη το κάνεις αυτό μέσα στο σπίτι!”. Επίσης, έπαιζε και η μεγαλύτερη αδερφή μου. Συνήθιζα να ακολουθώ τα βήματά της».

Όταν η Πρινς αποφοίτησε από το Edgewater High School, πλέον ήταν αποφασισμένη να αφοσιωθεί στην μεγάλη αγάπη της και να γίνει επαγγελματίας. Η επιλογή να δεχθεί την πρόταση του Baylor και να παίξει με την ομάδα του κολλεγίου, κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Η παρουσία της σπουδαίας προπονήτριας Kim Mulkey, φαίνεται πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο.

Οι τραυματισμοί όμως που προέκυψαν στα χρόνια της φοίτησής της στο Baylor, δοκίμασαν σε μεγάλο βαθμό τη σωματική και ψυχική αντοχή της.

«Νομίζω ότι οι τραυματισμοί την περίοδο που ήμουν στο κολλέγιο ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα», θα πει σήμερα βλέποντας πια εκείνη την περίοδο από απόσταση. «Ένιωσα πως με κράτησαν λίγο πίσω, αλλά τελικά κατάλαβα ότι στην ουσία δε συνέβη κάτι τέτοιο γιατί συνέχισα να παίζω ξεκινώντας την επαγγελματική πορεία μου. Το ξεπέρασα και σήμερα είμαι εδώ! Εκείνη την περίοδο πάντως, πραγματικά κανείς δεν ήξερε τι θα συνέβαινε. Όταν κάποιοι με ρωτούν αν συνεχίζω να παίζω επαγγελματικά και απαντάω θετικά, εκπλήσσονται. Αυτό δεν ισχύει για μένα. Ήξερα και ένιωθα ότι θα το ξεπεράσω!»

Την ίδια περίοδο η Αλέξις μαθαίνει να παίζει σε όλες τις θέσεις. Από το «1» μέχρι το «»5»! «Πάντα ήμουν ευέλικτη», ομολογεί. «Επομένως σε όποια θέση με έβαζαν οι προπονητές μου να παίξω, πάντα αισθανόμουν ότι μπορούσα να ανταποκριθώ ή ότι προσπαθούσα να δώσω το καλύτερο για να ανταποκριθώ. Νομίζω ότι μπορώ να προσαρμοστώ στις ανάγκες της ομάδας και σε κάθε συνθήκη. Έχω παίξει από point guard μέχρι center. Αυτό μ’ έχει βοηθήσει να είμαι στο υψηλό επίπεδο όπου βρίσκομαι σήμερα. Όπως επίσης μ’ έχει βοηθήσει το γεγονός ότι έχω προπονηθεί για να παίζω σε όλες τις θέσεις. Έχω δουλέψει ώστε να μπορώ να ανταποκριθώ σε ό,τι μου ζητηθεί γιατί δε θέλω να έχω αδύναμα σημεία στο παιχνίδι μου. Βέβαια, υπάρχουν αδυναμίες, όμως συνεχίζω να δουλεύω τις off season περιόδους ώστε να γίνομαι καλύτερη».

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, η Πρινς έβαλε….πλώρη για την εκπλήρωση του επόμενου μεγάλου στόχου. Να παίξει επαγγελματικά και να κερδίσει μια θέση στο WNBA. Ο πρώτος σταθμός ήταν το Phoenix όπου αγωνίστηκε στις Mercury, στην πορεία ακολούθησε η Atlanta Dream, το 2018 μετακόμισε στη Γαλλία όπου αγωνίστηκε στην Tarbes, και έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε ξανά στο WNBA για να παίξει με τις Sky του Chicago.

Η παραμονή της στο επαγγελματικό αμερικανικό πρωτάθλημα μπάσκετ των γυναικών ήταν ακόμα μία πρόκληση.

«Η προσπάθεια να καθιερωθώ -αν και δεν είμαι σίγουρη ότι η λέξη «προσπάθεια» είναι η σωστή- ή να νιώσω ευπρόσδεκτη, βάσει της δουλειάς και του ταλέντου που αναγνωρίζουν κάποιοι άνθρωποι ότι έχω, πιθανόν ήταν μια πρόκληση για μένα. Όταν προσπάθησα να παίξω στο WNBA και ήμουν μέσα-έξω ήταν μια πρόκληση. Προσπαθούσα να βρω ποιο ήταν το πρόβλημα. Τι ήταν αυτό που δεν έκανα ή αυτό που δεν τους άρεσε. Υπήρχε ένα γιατί… Προσωπικά ένιωθα ότι είχα το ταλέντο και ήμουν σε υψηλό επίπεδο στο οποίο βρίσκονται αρκετές παίκτριες. Ενδεχομένως όμως να μην πάρω ποτέ την απάντηση», θα πει.

Από την στιγμή που ο δρόμος προς την παραμονή της στο WNBA ήταν γεμάτος εμπόδια, η Πρινς αποφάσισε να ακολουθήσει εκείνον της Ευρώπης. Πρώτα πήγε στην Τουρκία. Στην συνέχεια στη Σαλαμάνκα και το 2024 ο δρόμος την έβγαλε στο Ισραήλ. Λίγο πριν η Μέση Ανατολή πάρει «φωτιά»!

«Είναι πολύ συναρπαστικό να πηγαίνεις σε διαφορετικές χώρες, χωρίς να γνωρίζεις τίποτα γι’ αυτές», θα πει ενθυμούμενη τις πόλεις στις οποίες βρέθηκε για να παίξει μπάσκετ. Όταν όμως η μνήμη γυρίζει πίσω στην περίοδο όπου αγωνίστηκε στο Ισραήλ, θυμάται τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. «Μάλλον ήταν ένα από τα πιο δύσκολα μέρη όπου έχω αγωνιστεί. Ακόμη και το γεγονός ότι τελικά πήγα να παίξω μπάσκετ εκεί, ήταν λίγο …τρελό! Ήμουν λίγο αγχωμένη. Γνώριζα ότι γινόταν πόλεμος στη γύρω περιοχή, αλλά όταν μίλησα με τους ανθρώπους εκεί, μου είπαν ότι η ζωή τους κυλάει φυσιολογικά. Και έτσι ήταν!

Δύο μέρες αφότου πήγα στο Ισραήλ, έγινε η πρώτη επίθεση με πυραύλους και πήγα αμέσως στο δωμάτιο ασφαλείας. Τρόμαξα! Ήθελα να φύγω. Προσπάθησαν να με καθησυχάσουν, αλλά η κατάσταση που επικρατούσε ήταν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, η ζωή των ανθρώπων στην χώρα κυλούσε κανονικά. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους κάνοντας τα πράγματα που θέλουν για να ξεφεύγουν από την κατάσταση που επικρατεί. Πάντως σ’ εμένα ο ήχος από τις σειρήνες που άκουγα, μου άφησε κάτι σαν…τραύμα. Ακόμη και σειρήνα ασθενοφόρου να ακούσω, χρειάζονται λίγα δευτερόλεπτα για να πω στον εαυτό μου, «α, είναι ασθενοφόρο. Δε χρειάζεται να πάω στο δωμάτιο ασφάλειας». Στο Ισραήλ πάντως το έχουν συνηθίσει. Και προσπαθούν να κάνουν και εσένα να νιώθεις άνετα ώστε να μην σε απασχολεί και να κάνεις απλώς τη δουλειά σου».

Για την Πρινς ωστόσο, το μπάσκετ δεν είναι μόνον δουλειά. Είναι ένα παιχνίδι που θέλει να απολαμβάνει κάθε στιγμή του. Γι’ αυτό και η λέξη «πίεση» για ‘κείνη έχει μια διαφορετική ερμηνεία.

«Μου αρέσει η πίεση. Η αλήθεια είναι ότι δε θα την αποκαλούσα πίεση. Σίγουρα το επίπεδο στο οποίο αγωνιζόμαστε είναι υψηλό, αλλά γι’ αυτόν τον λόγο παίζουμε. Για να χαρούμε το παιχνίδι. Για να δούμε αν μπορούμε να πετύχουμε κάτι παραπάνω. Έτσι αντιμετωπίζω τα πράγματα. Αν μπω στη διαδικασία να αναλύσω περισσότερο κάποιες καταστάσεις και να πω πρέπει να γίνει αυτό κι αυτό, τότε ενδεχομένως να γίνουν πράγματα που συνήθως δεν κάνω.

Παίζω πολλά χρόνια, άρα ξέρω τι πρέπει να κάνω. Γνωρίζω ποια είναι η δουλειά μου. Η προπόνηση είναι αυτή που με κρατάει στο επίπεδο που βρίσκομαι τώρα και η δουλειά μου είναι εκείνη που με έχει φέρει σήμερα εδώ που είμαι. Γιατί λοιπόν να αισθάνομαι πίεση από την στιγμή που γνωρίζω τι μπορώ να κάνω;».

Με τον ίδιο ψύχραιμο τρόπο αντιμετωπίζει και την κριτική. «Επειδή πάντα θέλω να βελτιώνομαι και να γίνομαι καλύτερη, ό,τι και να γίνει, μου αρέσει να ακούω τους άλλους, γιατί σίγουρα δεν τα ξέρω όλα! Ακόμη λοιπόν κι αν μου πει κάποιος κάτι, θα κοιτάξω τη θετική πλευρά των πραγμάτων και θα δουλέψω για να γίνω καλύτερη!».

Η σκληρή δουλειά είναι για πολλούς ένας από τους σημαντικούς παράγοντες για να φτάσει κάποιος στην κορυφή. Αλλά συνήθως δεν είναι ο μόνος. Για την Πρινς συνδυάζεται και με άλλα πράγματα. Γι’ αυτό κι όταν την ρωτάνε ποια συμβουλή θα έδινε στα νέα κορίτσια που μπαίνουν στο άθλημα, θα πει πρώτα απ’ όλα να τολμούν!

«Θα τους έλεγα ότι στις ημέρες μας υπάρχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες να παίξουν μπάσκετ απ’ όσες πιστεύουν ότι υπάρχουν. Υπάρχουν διάφορες ευρωπαϊκές λίγκες από τις οποίες μπορούν να αρχίσουν την πορεία τους. Μη σκέφτονται ως λύση μόνο το WNBA. Μη φοβηθούν να παίξουν μπάσκετ έξω από τη χώρα. Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσει. Αν μείνεις μέσα στη ζώνη ασφαλείας σου, ενδεχομένως να βολευτείς σ’ αυτήν και δε θα δοκιμάσεις ούτε θα δεις τι άλλο συμβαίνει έξω απ’ αυτήν. Να απολαύσουν το παιχνίδι».

Για να το λέει η Αλέξις, κάτι παραπάνω ξέρει. Άλλωστε, το μονοπάτι που αποφάσισε να ακολουθήσει η ίδια την έβγαλε σ’ έναν δρόμο που της δίνει τη δυνατότητα να διεκδικεί και να κυνηγάει μέχρι το τέλος αυτό που θέλει περισσότερο: έναν τίτλο.

«Ως επαγγελματίας παίκτρια, μέχρι σήμερα δεν έχω κερδίσει κανέναν τίτλο. Επομένως, θέλω πολύ να κατακτήσω κάποιον. Είτε αυτός είναι του πρωταθλήματος, είτε του Κυπέλλου, είτε του EuroCup».

Άραγε είναι κοντά στην επίτευξη του στόχου της με τον Αθηναϊκό Qualco; «Το ελπίζω! Έχουμε την ευκαιρία!»